Echt prutswerk

Ik heb mij vandaag nog eens onder de echte journalisten begeven. Die kijken nogal eens neer op ons, bedrijfsjournalisten. Veredelde copywriters zijn we in hun ogen. Dat we eigenlijk krek hetzelfde doen als zij, schijnen ze meestal te vergeten. In elk geval, ik stond er vandaag nog eens tussen. En eventjes, eventjes kriebelde het. Voor een echte gazet, of voor tv of de radio werken, het heeft toch nog altijd wat. Maar toen dacht ik aan het feit dat die echte journalisten niet zoals ik om kwart voor vijf naar huis kunnen om hun kinderen op te halen, dat ze veel meer opgejut worden door deadlines allerhande en dat ze ook ’s avonds en in het weekend standaard mogen doorperen. Ze mogen het hebben, hun echte journalistiek. Been there, done that. Ik doe met plezier het prutswerk wel.

Van stal

Vandaag heb ik de fiets van stal gehaald. Mijn lieve papa had hem deze week binnen gedaan voor een groot onderhoud na de winter (ik fiets alleen van mei tot september), en er zaten niet alleen nieuwe banden op, de remmen werkten zowaar en ik heb bovendien een gloednieuwe bel, die zoon vol enthousiasme heeft uitgeprobeerd natuurlijk (wat gruwelijk pijn deed aan de zware kop die ik aan gisterennacht heb overgehouden). De tocht ging naar het natuurgebied hier in de buurt alwaar we redelijk marginaal vette donuts hebben zitten eten, opgepikt bij de bakker onderweg. De wind, de zon, de vogelkes, de lucht en zelfs iets wat op energie leek, het helpt echt om de donderwolken uit je kop te blazen. In elk geval voor eventjes, maar mijn fietsseizoen is natuurlijk pas begonnen.

Oud geleerd

Ha! Wie dacht dat je na je dertigste niks meer kon bijleren, heeft het mis. Ik heb leren sigaretten rollen. Ik die dat vroeger nooit kon. Op een paar dagen tijd rol ik nu de mooiste, egaalste, strakste sigaretjes.
En, euhm, nee, het stoppen met roken lukt niet te best Maar ’t is een tussenstap. Een tussenstap, echt.

Ongeschonden

Weet je wat ik zo onvoorstelbaar mooi vind aan kleine kinderen? Hun ongeschonden velleke. Helemaal gaaf komen ze op de wereld en als moeder wil je die gaafheid de eerste jaren koste wat het kost beschermen. Als zoon uit bad komt en ik hem afdroog (ja, hij is een beetje lui) bewonder ik elke keer weer dat mooie, gave vel. Hier en daar is er nog een spoor van een windpok van twee jaar geleden, maar voor de rest is hij nog compleet ongeschonden.

Vanmiddag in de zon heb ik mezelf eens bekeken. Op mijn bil een litteken van toen mijn broer eens in mijn been geknipt heeft met een nagelschaartje (don’t ask). Op mijn knie twee ferme littekens van fietsongevallen als kind. Op mijn kop heb ik er ook een paar (meer dan eens uit bed gevallen, en één keer een riek in mijn kop van diezelfde broer). Die littekens zitten gelukkig weg onder mijn haar, behalve die ene van toen ik als negentienjarige met mijn zatte botten kennismaakte met het asfalt. En op mijn buik heb ik natuurlijk ook een litteken, van mijn keizersnede, maar hey, die was welkom.

Mijn vader wist mij te melden dat zoon intussen bijna zonder zijwieltjes kan fietsen. Ik zal er dus nog maar een paar keer goed naar kijken, naar dat mooie gave vel.

Stress op het werk

Tip van de dag! Als er een levering toekomt en je weet niet pertinent zeker wat erin zit: gooi dan niet met de dozen. NIET! Hoe koleirig, gespannen of anderszins verneukt je je ook voelt. Gooi niet met de dozen. Er zullen maar eens peperdure, gloednieuwe computers in zitten...

Oh, en bij deze ook een oproep aan alle computerfabrikanten (ja, Steve Jobs, I’m talking to you): steek die dingen toch godverdomme in dozen die groot en zwaar genoeg zijn om niet mee te smijten. Asjeblief zeg!

Ik heb mij weer wreed populair gemaakt op het werk vandaag.

Asbaksmoel

Deze bleke is sinds een paar weken weer aan het roken. Met het vaste voornemen om snel weer te stoppen natuurlijk. De strategie is de slechtst mogelijk smakende sigaretten te roken. Niet mijn favoriete lichtblauwe cameltjes dus. Ik ben voor Kent Menthol gegaan. Walgelijk zijn die. En licht ook, zodat de overstap terug naar de snus zo vlot mogelijk verloopt. De truc met de menthols werkt niet echt. Ze zijn zo licht dat ik er drie na elkaar zou roken. Maar mijn baas, ook een fervent stopper, heeft mij gisteren zo mogelijk nog slechtere sigaretten bezorgd. Blauwe Gauloises. Degoutant gewoon. Samen met de walgelijke asbaksmoel ’s morgens is dat hopelijk genoeg motivatie om vanaf maandag niet meer te roken. In elk geval overdag toch niet. Thumbs up!

Vrij

Weet je wat er geweldig is op een vrijdagavond? Als heel de keuken overhoop ligt, de afwas het en der verspreid staat, er op tafel en stoelen spagettiresten hangen, de vuilbak uitpuilt, de inhoud van de boekentas over de living uitgestrooid ligt, bovenop de restanten van koek-met-cola, als een plasbroek, een modderbroek, smerige sokken en ondergoed de badkamervloer sieren, als er een stapel werk-voor-in-het-weekend klaarligt, naast de in te vullen vragenlijst van de verzekering en de te versturen communiekaarten, je nog een boodschappenlijstje moet maken voor morgen, de strijk al drie weken onaangeroerd is en de gang vol zand en gras en madeliefjesresten ligt? Gewoon in de zetel gaan liggen, dromen, je gedachten de vrije loop laten en de tijd in de stilte laten passeren. Da’s geweldig. Heerlijk zelfs.