Van de wereld - Bleke Lena

Echt prutswerk

2008-05-27T20:20:00.001+02:00

Ik heb mij vandaag nog eens onder de echte journalisten begeven. Die kijken nogal eens neer op ons, bedrijfsjournalisten. Veredelde copywriters zijn we in hun ogen. Dat we eigenlijk krek hetzelfde doen als zij, schijnen ze meestal te vergeten. In elk geval, ik stond er vandaag nog eens tussen. En eventjes, eventjes kriebelde het. Voor een echte gazet, of voor tv of de radio werken, het heeft toch nog altijd wat. Maar toen dacht ik aan het feit dat die echte journalisten niet zoals ik om kwart voor vijf naar huis kunnen om hun kinderen op te halen, dat ze veel meer opgejut worden door deadlines allerhande en dat ze ook ’s avonds en in het weekend standaard mogen doorperen. Ze mogen het hebben, hun echte journalistiek. Been there, done that. Ik doe met plezier het prutswerk wel.

Van stal

2008-05-24T22:18:00.002+02:00

Vandaag heb ik de fiets van stal gehaald. Mijn lieve papa had hem deze week binnen gedaan voor een groot onderhoud na de winter (ik fiets alleen van mei tot september), en er zaten niet alleen nieuwe banden op, de remmen werkten zowaar en ik heb bovendien een gloednieuwe bel, die zoon vol enthousiasme heeft uitgeprobeerd natuurlijk (wat gruwelijk pijn deed aan de zware kop die ik aan gisterennacht heb overgehouden). De tocht ging naar het natuurgebied hier in de buurt alwaar we redelijk marginaal vette donuts hebben zitten eten, opgepikt bij de bakker onderweg. De wind, de zon, de vogelkes, de lucht en zelfs iets wat op energie leek, het helpt echt om de donderwolken uit je kop te blazen. In elk geval voor eventjes, maar mijn fietsseizoen is natuurlijk pas begonnen.

Oud geleerd

2008-05-21T21:02:00.001+02:00

Ha! Wie dacht dat je na je dertigste niks meer kon bijleren, heeft het mis. Ik heb leren sigaretten rollen. Ik die dat vroeger nooit kon. Op een paar dagen tijd rol ik nu de mooiste, egaalste, strakste sigaretjes.
En, euhm, nee, het stoppen met roken lukt niet te best Maar ’t is een tussenstap. Een tussenstap, echt.

Ongeschonden

2008-05-04T18:36:00.002+02:00

Weet je wat ik zo onvoorstelbaar mooi vind aan kleine kinderen? Hun ongeschonden velleke. Helemaal gaaf komen ze op de wereld en als moeder wil je die gaafheid de eerste jaren koste wat het kost beschermen. Als zoon uit bad komt en ik hem afdroog (ja, hij is een beetje lui) bewonder ik elke keer weer dat mooie, gave vel. Hier en daar is er nog een spoor van een windpok van twee jaar geleden, maar voor de rest is hij nog compleet ongeschonden.

Vanmiddag in de zon heb ik mezelf eens bekeken. Op mijn bil een litteken van toen mijn broer eens in mijn been geknipt heeft met een nagelschaartje (don’t ask). Op mijn knie twee ferme littekens van fietsongevallen als kind. Op mijn kop heb ik er ook een paar (meer dan eens uit bed gevallen, en één keer een riek in mijn kop van diezelfde broer). Die littekens zitten gelukkig weg onder mijn haar, behalve die ene van toen ik als negentienjarige met mijn zatte botten kennismaakte met het asfalt. En op mijn buik heb ik natuurlijk ook een litteken, van mijn keizersnede, maar hey, die was welkom.

Mijn vader wist mij te melden dat zoon intussen bijna zonder zijwieltjes kan fietsen. Ik zal er dus nog maar een paar keer goed naar kijken, naar dat mooie gave vel.

Stress op het werk

2008-04-29T19:55:00.000+02:00

Tip van de dag! Als er een levering toekomt en je weet niet pertinent zeker wat erin zit: gooi dan niet met de dozen. NIET! Hoe koleirig, gespannen of anderszins verneukt je je ook voelt. Gooi niet met de dozen. Er zullen maar eens peperdure, gloednieuwe computers in zitten...

Oh, en bij deze ook een oproep aan alle computerfabrikanten (ja, Steve Jobs, I’m talking to you): steek die dingen toch godverdomme in dozen die groot en zwaar genoeg zijn om niet mee te smijten. Asjeblief zeg!

Ik heb mij weer wreed populair gemaakt op het werk vandaag.

Asbaksmoel

2008-04-26T21:23:00.001+02:00

Deze bleke is sinds een paar weken weer aan het roken. Met het vaste voornemen om snel weer te stoppen natuurlijk. De strategie is de slechtst mogelijk smakende sigaretten te roken. Niet mijn favoriete lichtblauwe cameltjes dus. Ik ben voor Kent Menthol gegaan. Walgelijk zijn die. En licht ook, zodat de overstap terug naar de snus zo vlot mogelijk verloopt. De truc met de menthols werkt niet echt. Ze zijn zo licht dat ik er drie na elkaar zou roken. Maar mijn baas, ook een fervent stopper, heeft mij gisteren zo mogelijk nog slechtere sigaretten bezorgd. Blauwe Gauloises. Degoutant gewoon. Samen met de walgelijke asbaksmoel ’s morgens is dat hopelijk genoeg motivatie om vanaf maandag niet meer te roken. In elk geval overdag toch niet. Thumbs up!

Vrij

2008-04-25T20:53:00.002+02:00

Weet je wat er geweldig is op een vrijdagavond? Als heel de keuken overhoop ligt, de afwas het en der verspreid staat, er op tafel en stoelen spagettiresten hangen, de vuilbak uitpuilt, de inhoud van de boekentas over de living uitgestrooid ligt, bovenop de restanten van koek-met-cola, als een plasbroek, een modderbroek, smerige sokken en ondergoed de badkamervloer sieren, als er een stapel werk-voor-in-het-weekend klaarligt, naast de in te vullen vragenlijst van de verzekering en de te versturen communiekaarten, je nog een boodschappenlijstje moet maken voor morgen, de strijk al drie weken onaangeroerd is en de gang vol zand en gras en madeliefjesresten ligt? Gewoon in de zetel gaan liggen, dromen, je gedachten de vrije loop laten en de tijd in de stilte laten passeren. Da’s geweldig. Heerlijk zelfs.

Nacht van de aarde

2008-04-21T20:55:00.001+02:00

Wie wil weten waar ik zaterdagavond zat, moet hier zijn, bij de Gewikte. Drie keer raden dewelke ik was, haha.

Friends

2008-04-16T21:59:00.003+02:00

Ik wil op deze 16e april eens al mijn lieve vriendinnen bedanken. Dank, dank, dank allemaal omdat jullie er altijd zijn... Mijn ex bijvoorbeeld, die had geen vrienden, of toch geen echte. Geen dus. Ik zou het niet overleven zonder mijn schoolvriendinnekes, uniefvriendinnekes, chirovriendinnekes, op-het-internet-en-elders-opgeraapte vriendinnekes. Zonder jullie was ik al lang een aan alcohol en wie-weet-wat-nog verslaafde, in zichzelf mompelende, op straat mensen aanklampende, verlopen, verrimpelde, oude vrouw. Thanks for keeping me alive. Uit de grond van mijn hart. En dikke, dikke knuffels voor jullie allemaal. (En nee, ik ben niet zat ;-))

Wedden?

2008-04-12T22:01:00.002+02:00

Wat is dat toch met weddenschappen? Ik vind dat een erezaak: twee mensen zijn overtuigd van hun gelijk en wedden. Een van de twee wint, een verliest. De eerste krijgt de inzet, de tweede geeft de inzet. Simpel toch?

Blijkbaar niet. Ik heb gisteravond op restaurant met een collega gewed over iets. Okee, de inzet was met 200 euro wel hoog, ja. Mijn idee trouwens, die 200 euro. In the heat of the moment doe ik al eens rare dingen. In elk geval: ik heb gewonnen. Kous af zou je denken. Nee hoor, want ongeveer iedereen aan wie ik het vertel, vraagt mij of ik dat geld ga aannemen. Huh? Natuurlijk ga ik dat geld aannemen. En er schoenen mee kopen. En misschien die mooie oorbellen die ik heb gezien. Ik heb gewonnen van een andere consenting adult die bij zijn volle verstand was op het moment van de weddenschap. Maar the winning mood heeft nu wel plaatsgemaakt voor twijfel: ben ik nu abnormaal dat ik zonder scrupules van die 200 euro ga genieten? Als ik had verloren had ik het al gestort. Met pijn in het hart, maar ik had het wel gedaan. Da's maar eerlijk, toch?

Ik heb de collega in kwestie trouwens niet meer gehoord. Ik vermoed dat hij zijn bankrekening zal laten spreken.

Dingen-mensen

2008-04-10T18:48:00.002+02:00

Af en toe beseft een mens opeens iets over zichzelf. Zo heb ik me onlangs de bedenking gemaakt dat ik geen dingen-mens ben. Ik kan me in mijn hele huis geen voorwerp bedenken waar ik niet met gemak afstand van zou kunnen doen.

Mijn meubels zijn er toevallig gekomen, van een of andere zolder, soms zelfs van het grof vuil gered. Of ik heb ze gekocht omdat ze praktisch zijn. Een mens heeft nu eenmaal een salontafel nodig. Sommige mensen zien een stoel of een lamp en denken dan 'wat een geweldig mooie stoel, die wil ik'. Ik niet. Laat staan dat ik een gedachte zou wijden aan hoe die stoel of lamp er in mijn woonkamer, slaapkamer of keuken zou uitzien. Collecties heb ik ook al niet. Mijn boeken zitten al drie jaar in dozen op zolder, en ik heb ze nog geen dag gemist.

Ik hou van mijn wegzakzetel, zou mijn computer niet kunnen missen en mijn tv, maar vervangbaar zijn ze wel. Twee beelden, gemaakt door mijn peter, zou ik niet kwijt willen. Omdat ik ze al zo lang heb, en ze met liefde gegeven zijn. En één beeld dat ik meebracht uit Afrika. Omdat er voor mij een verhaal aan vastzit. Maar de rest kan mij gestolen worden. Ik ben geen dingen-mens. I travel light, en da's wel fijn.

Korte lente

2008-04-03T19:12:00.005+02:00

Efkes was het lente, efkes waren er kriebels. Enkele mooie dagen, met zon. Eindelijk weer 's avonds op de dorpel zitten, met een glas rood en een sigaret, en denken dat het goed is.

Maar vandaag was het weer vreselijk koud. En dit weekend gaat het regenen. Fuck.

Jaja, lezertjes, ik ben er nog. Maar dat het maar rap zomer wordt.

Mickey smetvrees

2008-02-08T22:01:00.001+01:00

Dat deze bleke flauwe polsen heeft, wist u misschien al. De heren doktoors hebben er eindelijk iets op gevonden. Nadat vastgesteld werd dat ik in mijn handen nog evenveel kracht heb als een vrouw van 65 jaar (ouch) mocht ik aan een revalidatieprogramma beginnen. Het hele gedoe vindt plaats in een universitair ziekenhuis, een plek waar je toch de allernieuwste technieken verwacht, nee? Dat dacht ik ook. Tot ik mij aanmeldde voor de eerste sessie.

Nu zijn er mensen die menen dat ik aan smetvrees lijd. Omdat ik mijn zoon niet met gevonden pluimen laat spelen bijvoorbeeld. Of omdat ik deuren van publieke wc's altijd open met mijn ellebogen. Stel u dan ook mijn horror voor toen bleek dat elke sessie in het ziekenhuis begint met het parafinebad. Picture this: een grote, verwarmde bak hete parafine waarin ik twintig minuten lang om de 20 seconden mijn handen moet onderdompelen, tot ik (hihi, lacht de vrolijke kinesiste) mickey-mouse-handschoentjes aanheb. Na twintig minuten mag je de handschoentjes (grmbl) uitdoen, waarna ze weer wegsmelten in de bak. Ik weet niet hoeveel patiënten er wekelijks die behandeling ondergaan, maar afgaand op de hoeveelheid smurrie, drab en haren die in de bak ronddrijven, zijn het er heel wat. En ik heb jammer genoeg nog niet ontdekt wanneer de parafine ververst wordt. Hoeft het gezegd dat ik na zo'n behandeling de rest van de dag geen honger meer heb? En al zeker geen eten meer wil bereiden met mijn ontheiligde handen? Mijn polsen gaan er misschien (hopelijk) genezen, maar mijn smetvrees al zeker niet. Integendeel.

Special K

2008-01-29T20:06:00.000+01:00

Dit weekend heeft een belangrijke gebeurtenis plaatsgevonden. Na vele dozen Weetos (wegens de belofte van vezels en trage suikers) mocht zoon zelf nieuwe cornflakes kiezen. Ik hield mijn hart vast, aangezien hij een hulpeloze prooi is voor de merkenmaffia. Hij was verdorie met moeite anderhalf toen hij feilloos en vanop grote afstand het Volkswagen-logo (auto papa) en het Peugeot-logo (auto mama) herkende overal waar hij kwam. We togen dus naar de GB, het grootste cornflakesparadijs in onze buurt. Met groeiende verbazing bekeek ik wat volgde. Hij passeerde de Frosties-leeuw, versmaadde de Honey Pops, weerstond de kikker-Smacks en zelfs de Nesquick-konijnenkeutels, om halt te houden bij de Special K. ‘Die wil ik mama. Die hebben de letter van Ketnet.’ Eat this, kleutermarketeers!

Steve+Sky

2008-01-04T23:47:00.000+01:00

Vanavond Steve+Sky gezien. Schone film, schone film. Mijn eerste lief woonde ook op de Kortrijksesteenweg, hij reed ook met een moto en ik was er ook zo zot van. Maar daar houdt de gelijkenis wel op. Gelukkig waarschijnlijk.

Ik ben trouwens deze vakantie twee exen van lang geleden tegengekomen. Vreemd genoeg hebben ze intussen allebei een tweeling, en bij allebei twee meisjes. Zou ik de anderen nu moeten waarschuwen? ;-)

Cyberstok

2007-12-30T23:04:00.000+01:00

Oei, er wordt mij zowaar een stok toegeworpen in cyberspace, en omdat er hier nu eenmaal geen stoven zijn om hem in te gooien, mijn antwoorden:

3 bands en/of artiesten die ik dit jaar heb leren kennen?

Meteen al goed voor een bekentenis: ik heb in 2007 geen enkele cd gekocht (en aan downloaden ben ik nog lang niet toe). Ik luister naar wat de radio mij voorschotelt. Wie ik wel enorm verfrissend vind, zijn Lily Allen en Kate Nash. Geweldige teksten, geweldige cool. Da’s pas girl power. Dat ze nog lang mogen meegaan.

De Fixkes vond ik ook wel een fijne nieuwkomer. Wie er in slaagt om mij luidop in een Antwerps accent te doen rappen, verdient wel een vermelding.

Bij de herontdekkingen (op tv dan): French & Saunders, die ik om mij onbekende redenen enorm veel ben tegengekomen tijdens laatavondlijk gezap. Ik hoop dat ze minstens tot hun 80e voortdoen.

O ja, en nog in dat departement was ik aangedaan door de laffe moord op Lucky Dube, een geweldige reggae-artiest. May Jah be with him. Ik duim dat hij daarboven aan het jammen is met den Bob.

3 dingen die ik heb meegemaakt, gehoord,… en die me altijd zullen bijblijven?

Ik wou eigenlijk dat ik al die mooie uitspraken van en momenten met mijn zoon zou kunnen onthouden… Voor je aan kinderen begint, besef je echt niet hoe geweldig ze zijn.

Ik zal ook niet rap de warmte vergeten die een groep mensen op het wereldwijde web kan genereren (bedankt dames, en enkele heer).

Minder leuk was de eerste confrontatie met gezondheidsproblemen. Het griezelige besef en de bij momenten enorme angst dat iets misschien nooit meer zal overgaan, en wel eens een behoorlijke invloed op je leven zou kunnen gaan krijgen. En voor een controlefreak onoverkomelijk: het besef dat je er helemaal niks aan kunt doen.

3 (vreselijke) blunders die ik sinds dit jaar op mijn naam heb staan?

Pff, met mijn grote mond zal ik wel een aantal mensen geschoffeerd hebben, maar veel is me eigenlijk niet bijgebleven. Ik heb geen auto’s in de prak gereden, geen baby’s laten vallen of beledigd, geen huisdieren vertrappeld, kortom, een prima jaar op dat vlak.

3 dingen die me héél stiekem ongelofelijk trots maakten?

Een beetje trots ben ik op het feit dat ik wat meer heb leren relativeren. Als het zo verdergaat doorsta ik binnen een paar jaar de ergste crisissen met een brede glimlach en wat licht schouderophalen. Nu serieus, een onverdeelde positivo zal ik wel nooit worden. En helemaal zen ook niet. Maar dat maakt de prestatie alleen maar groter natuurlijk, lol.

Ik ben ook wel trots op het feit dat mijn zoon een gelukkig kind is (of toch lijkt ;-). Al maak ik mezelf niks wijs, en zal dat voor het overgrote deel wel aan zijn eigen ingesteldheid liggen.

En verder… ach, die kleine produceren is toch echt wel het strafste dat ik ooit heb gedaan. En bij elke tekening, elke slimme uitspraak, elke nieuwe stap springt mijn hart zo ongeveer uit mijn borstkas van trots. De gedachte is zelfs in mij opgekomen een kleine tentoonstelling van zijn tekeningen te organiseren, dat zegt genoeg zeker? In de plaats daarvan bewaar ik ze nu chronologisch en gedateerd in mappen. Moeders hé…

Omdat Virginia al meer dan een stok naar haar hoofd heeft gekregen, geef ik mijn stokske door aan deze lieve vriendin, superstud Coltrui en aan deze Pixie. Veel plezier ermee!

Met nat

2007-12-29T22:43:00.000+01:00

Het is dag 1 van mijn weekje verlof, kwart voor elf 's avonds, en ik ben zonet klaar met HEEL mijn huis te kuisen. MET NAT. Waarom? Om de enige goede reden die daarvoor bestaat: zodat ik de komende acht dagen ongegeneerd op mijn lui gat kan zitten, liggen, kletsen, spelen, eten, drinken, zeveren, roken, lachen en op stap gaan. Voila!

De schone slaapster

2007-12-23T21:45:00.000+01:00

Metekindje is 10 geworden, en dat vroeg om een extra-speciaal cadeau. Omdat ze al jaren vol overtuiging ballet doet, werd het een avondje ballet, Sleeping Beauty door het Ballet van Vlaanderen, in Antwerpen. Schoooooooon! Het was echt klassiek, bijna kitcherig ballet. De majestueuze en inventieve decors, de suikerspintutu’s en koninklijke kostuums en natuurlijk de onvoorstelbare prestatie van de dansers. Zwijmel, zwijmel… zeker tijdens de finale als de prins en de prinses elkaar eindelijk vinden. Ik heb zowaar een traan weggepinkt.

Nichtje vond het allemaal heel mooi, maar precies toch niet zo overweldigend als ik. Misschien komt dat omdat ik zelf lang geleden tien was, en ballet deed, en het er bij mij nooit van gekomen is om eens naar een echte voorstelling te gaan. Dat ik intussen ruim drie keer zo oud ben, was echter ook te merken. De gedachte dat wat die danseressen met hun lichaam doen, toch echt niet natuurlijk is, heb ik moeten wegduwen. En kan iemand me uitleggen waarom alleen de vrouwen die vreselijke pointes aan moeten?

Pakjesdienst

2007-12-20T19:43:00.000+01:00

Lijstje voor morgen:
- Keukenweegschaal voor mij (van mama’s centen)
- Trein voor zoon (van mama’s centen) – kijken of hij compatibel is met sporen!!
- Boek Fnac, voor zoon?? (bonnen moeten op)
- Cadeau vriendin A. (gezelschapsspel?)
- Kruiken voor in bed, voor mij want het is echt niet meer te doen
- Klein cadeautje mama, anders bloemetje
- Klein cadeau papa (iets uit Fnac??)
- Bh (of 2, van mama’s centen)
- Cadeau schoonzus/meter S, iets uit de shodybop?
- Cadeau van zoon voor ex? (toch nog eens over nadenken)
- Game voor broer (zucht)
- niks vergeten??

Al in orde:
- miniradio voor in de keuken, voor mij
- gezelschapsspel voor zoon (snel inpakken!)
- gastronomisch weekend ma&pa (dank u, broertje)
- oorringen nichtje L + cent
- portemonnee + inhoud nichtje/metekind F

Hiep hiep

2007-12-09T21:36:00.000+01:00

Wat hebben houtlijm en pannekoekenbeslag met elkaar gemeen? Ik heb het vandaag ontdekt: de hardnekkigheid waarmee ze aan kasten, vuur, aanrecht, schoenen, truien, en andere kledij blijven plakken.

Gelukkige verjaardag, zoon van me. Vier alweer! Vier jaar geleden kwam ik rond deze tijd, toen de nachtzuster mijn licht kwam uitdoen voor de nacht, tot het besef dat jij voor altijd was. Ik vroeg me af hoe ik ooit nog ging kunnen slapen. Drie jaar geleden was er een groot feest, maar jij besefte nog niet veel. Twee jaar geleden waren we allemaal samen in dat ander land waar jij ook een zoon van bent. Een jaar geleden was er van samen opeens geen sprake meer. Sindsdien krijg je twee cadeaus. Maar daar kijk je vandaag al lang niet meer van op.

Vliegtuigtechniek

2007-12-04T22:07:00.000+01:00

Tweeëntwintig raampjes telt het passagiersvlieguig van Playmobil. Tweeëntwintig verdomd koppige raampjes die nu, net als stoelen, wielen en zelfs een wc-rol netjes op hun plaats zitten (op één na - die doe ik morgen als ik weer kracht heb in mijn vingers). Wie geen kinderen heeft, beseft het niet, en ik tot voor kort ook niet, maar je moet heel die handel zelf in elkaar boksen. De firma Playmobil heeft daar zelfs het begrip ‘estimated assembly time’ voor in het leven geroepen, wellicht om ouders te behoeden voor genante situaties, of meer waarschijnlijk na stevige klachten. Dat mijn ouders eigenlijk sinterklaas waren, weet ik al een hele tijd. Maar dat die arme zielen het hele Playmobil-universum van mijn jeugd ook zelf geschapen hebben, da’s nieuw voor mij. De zelfopoffering van ouders kent blijkbaar echt geen grenzen… Maar hij kan wel zorgen dat hij er mee speelt!

Badkamerliefde

2007-11-30T21:59:00.000+01:00

Als zoon uit bad komt, is hij altijd enorm knuffelachtig. Dus wordt hij al knuffelend afgedroogd. Vanavond nam hij me met zijn armpjes stevig vast en zuchtte: 'Ik hou zo veel van jou.' Waarop ik antwoordde: 'Ik hou zo veel van jou als er sterren aan de hemel zijn.' Zoveel liefde mocht natuurlijk niet onbeantwoord blijven en dus zuchtte zoon verder: 'Ik hou zoveel van jou als het venster, en het raam en de zeep.' Maar hij meende het wel, de lieverd.

Wie zoet is...

2007-11-22T22:12:00.000+01:00

Zou dat bestaan, kinderen die gewoon niet in Sinterklaas geloven? Want ik denk dat ik er een heb. Vorig jaar liet de aanbellende zwarte piet hem al stoïcijns, maar kom, dacht ik, hij is dan ook nog maar drie. Maar ook dit jaar laat het hem allemaal koud. Sinds ik met hem naar de speelgoedwinkel ben geweest – een mens moet toch iets als een kind geen antwoord geeft op de vraag wat hij wil krijgen van de Sint – en hem probeerde te overtuigen dat het piratenschip toch wel leuker is dan het vliegtuig, bezweert hij mij enkel af en toe met heel veel nadruk: ‘Ik wil het vliegtuig, hé mama. Het vliegtuig.’ Gevolgd door een priemende blik en een lange stilte. En hoewel ik dan losjes zeg ‘Dat moet je aan Sinterklaas vragen, hé schat’, denk ik bij mezelf ‘Hij weet het, verdorie, hoe weet ik niet, maar hij weet het.’

Een tekening maken voor de Sint? Geen interesse. De intocht van de Sint op tv? ‘Ik vind dat niet mooi mama.’ Eens het schoentje zetten? Whatever, zie ik hem denken. Verdoeme toch. Dat hij de paasklokken ongeloofwaardig vindt en zijn neurotische moeder herkende in de zorgvuldig ingepakte en voorzichtig neergelegde eieren, tot daaraan toe, maar pak mij het Sintschap toch niet af. Hoog tijd voor een offensief dus. Met chocoladen venten in zijn schoenen, zwarte vegen op de muur, desnoods paardendrollen voor de deur. Maar de Sint zal komen. Al moet ik de echte hoogstpersoonlijk uit Spanje gaan halen: hij komt.

Tom is de man

2007-11-10T14:08:00.000+01:00

Ik wil trouwen met Tom Naegels. Voila, 't is eruit. Niet voor zijn geld of zijn lijf, maar omdat hij tenminste zijn mond durft opendoen. Ik heb geen krantenabonnement meer, wegens te weinig tijd en internet, maar voor Tom zijn column zou ik het weer overwegen. Lees en huiver. Er zocht, denk ik, iemand nog een premier? Wel, Tom is de man.

Boerenbedrog

2007-11-05T21:51:00.000+01:00

Zoon, als je dit ooit leest: ik heb je meer dan duizendmaal belogen. In de wortelstoemp zat meestal ook bloemkool, net als in de gehaktballen trouwens. In de spinaziestoemp zat brocolli, of courgette, of wat savooi. En in de tomatensaus - alleen tomaatjes, speciaal voor jou - zat al de rest: paprika, ajuin, aubergine, champignons. Lang leve de mixer!

Tekenaar

2007-10-29T21:01:00.000+01:00

Zoon heeft vandaag een prachtige tekening gemaakt. Echt wonderschoon. Een circus heeft hij getekend, in paars en blauw en roze. En het is niet zomaar een circus, maar een circus dat in brand staat. Met hele mooie gele en oranje vlammen. Ik heb de lucifers voor de zekerheid een schap hoger gelegd.

Bompa's bureau

2007-10-21T21:34:00.001+02:00

Zoon ontdekte deze zomer het begrip bureau. Sindsdien gebruikt hij opbergdozen, speelgoedpiano’s, alles wat enigzins waterpas staat als bureau. Hetgeen van een oppervlak zijn bureau maakt, is zijn speelgoedkassa, waar hij dan bijzonder naarstig op begint te tokkelen. Bompa – ook eigenaar van een bijzonder sjiek en door zoon enorm bewonderd bureau – kwam vanmiddag op het lumineuze idee om eens de zolder op te gaan en voor zoon een lessenaartje op te duikelen. Bompa’s zolder heeft zoon al meer schatten opgeleverd, zoals die keer. Nu was de buit dus een kleuterlessenaartje uit de jaren 70 waar ook mijn broers en ik nog aan gezeten hebben, getuige de Buffalo-, smurfen- en Vredeseilandstickers. Het is aandoenlijk om hem naast mijn computertafel te zien zitten tokkelen op zijn kassa’tje, met het bijhorende ernstige gezicht. Mijn mini-boekhoudertje. En zelf vind ik het ook een aanwinst: eindelijk een plek om al zijn kleur-, knip- en papierrommel in op te bergen. Net echt dus.

Baby af

2007-10-12T20:20:00.001+02:00

Sinds een aantal weken kan ik het niet meer ontkennen: mijn zoon is helemaal baby af. Hij slaapt in zijn eigen kamer, in een grotejongensbed, zonder tut en zonder pamper. Maar ’s avonds, als hij diep in slaap is, helemaal warm en ontspannen, en ik naast zijn bed sta te kijken, dan heeft hij nog altijd precies datzelfde snoetje als die eerste dagen in zijn wieg. Ook al is hij bijna vier en slaapt hij tegenwoordig met een boek in zijn armen in plaats van een knuffelbeest.

Glittergif

2007-10-11T21:50:00.000+02:00

Het staat er: een bakje blinkend roze rattengif vermomd als een gezellig, donker muizeholletje om de muizen uit mijn plafonds om zeep te helpen. Sorry jongens, spinnen en vliegen en mieren tot daaraan toe, maar ritselende, rennende knaagdiertjes zijn erover. En sorry ook aan vriendin K/R die zo begaan is met de beestjes ... Ik kan het niet. Ter mijner verdediging: ik hou misschien niet zot veel van dieren, maar ik hou heel veel van heel veel mensen. Zelfs als ze het al lang niet meer verdienen. Kunnen we dan misschien toch nog vriendjes blijven?

Kooktip

2007-10-09T19:30:00.000+02:00

Het is geen goed idee om tijdens het koken de dampkap uit elkaar te halen om te zien waarom ze niet meer deftig afzuigt. Het vertraagt het kookproces aanzienlijk, geloof me.

Ik heb ook vernomen waarom zoon geen broccoli wil eten. 'Dan word ik giftig, mama. Gelijk een paddestoel.' Hm, nog zo een en het is Pasen.

Nul

2007-09-25T20:30:00.000+02:00

Jaja, ik weet het, weer lang geleden. Maar er zijn allerlei vieze ziekten gepasseerd, en de laatste dagen waren een complete soep van last-minute-veranderingen, en als er iets is waar ik een hekel aan heb... Wat gepland is, moet gebeuren, en wat staat, blijft staan, anders word ik bijzonder slechtgezind.

Geen samenhangend verhaal daarom, slechts de opmerkelijkste feiten.
- Vandaag liep de stad vol spiksplinternieuwe studenten. Ik werd er een beetje misselijk van. Ik ben opeens wel heel erg oud. Maar in tegenstelling tot wat ik een jaar of vijftien geleden zelf dacht, zijn er gelukkig ook wel toffe oude mensen. Oef.
- Vandaag heb ik denk ik mijn pedagogische dieptepunt bereikt. Zoon kreeg per stukje perzik dat hij opat een chipje. Schaamrood.
- Vanavond ben ik naar de tandarts geweest. Balans van twee jaar geen tandartsbezoek: twee gaatjes. Valt goed mee.
- Zoon heeft zijn eerste scheldwoord van mij overgenomen (ik ben niet zo'n heer in het verkeer namelijk). Lul is het woord in kwestie. Gelukkig hoort hij me vanop de achterbank niet helemaal goed, want hij zegt nul in plaats van lul. Da's dan weer een geluk bij een ongeluk.

Prinsessendroom

2007-09-15T20:22:00.000+02:00

Ik heb nog niks verteld over mijn soms rare dromen. En raar is echt wel zwak uitgedrukt. De droom van afgelopen nacht is een mooi voorbeeld. Hou u vast.

Ik droomde dat ik gechanteerd werd door een jonge vrouw die beweerde dat ik haar had aangerand. (Wat niet zo was, by the way.) Ze wilde een deal sluiten: ze zou haar mond houden op voorwaarde dat ik permanent een gekookte prinsessenboon bij mij droeg. Meer bepaald die ene gekookte prinsessenboon die ze mij gaf. Ik panikeerde natuurlijk (ook in mijn dromen blijf ik voornamelijk mijn piekerende zelf), want zo'n prinsessenboon gaat natuurlijk rotten, en zwart worden en uiteindelijk vergaan. Samen met mijn baas, die mij om onduidelijke redenen heel de droom vergezelde, trok ik naar de Colruyt, alwaar we in een zak diepvriesprinsessenbonen de meest gelijkende bonen uitzochten, als reserve. We werden echter jammerlijk onderbroken door opdringerige verkopers van Pringles die per se moesten weten welke Pringlessmaak we de lekkerste vonden. Toen moesten we gaan lopen omdat er langs alle kanten dozen met chips vanop grote hoogte naar beneden stortten. Tot zover de droom. Ik denk trouwens dat ik al dromend een uitvinding heb gedaan: een Pringles-container waarin drie stapels chips passen, en waarmee je kunt draaien, zodat je door het luikje telkens een andere smaak kunt proeven.

Dat laatste lijkt mij geweldig, maar in het algemeen: als ik ooit al heb geloofd dat dromen je iets kunnen vertellen over je wakkere zelf, dan heb ik die mogelijkheid nu echt wel definitief uitgesloten.

Oh, en anticiperend op wat ongetwijfeld zal worden geïnsinueerd: ik was bloednuchter in mijn bed gekropen. Dat zal vanavond het geval niet zijn, na zo'n avontuur.

Cornflake boy

2007-09-08T14:57:00.000+02:00

Er was eens een cornflake die niet kon zwemmen.
Help help, riep hij toen een golf hem overspoelde.
Een grote grijze vogel kwam aangevlogen,
en bracht de cornflake naar het ziekenhuis.
Daar wachtte hem echter een droevig lot …
HAP!

Hersenpan

2007-09-03T20:50:00.000+02:00

Het is een schandaal, hoe ik mijn blog verwaarloos. Maar elke keer een mooi afgerond, samenhangend verhaal puren uit de soep van alledag, het is een hele opgave. Daarom maar een greep van onder mijn hersenpan:

Laatste nieuwe paranoïde gedachten:
- Er zit een rat in mijn vals plafond. Maar dat kan niet, want hoe zou die daar inkomen? En waarop zou die dan leven? Maar toch … wat is dat rare geritsel dat ik soms hoor?
- Er huist een gruwelijke schimmel in mijn keuken. De vuilbak, die er verdacht begon uit te zien, is verwijderd. Maar ik vrees dat het uit de buizen komt. En daar kan ik natuurlijk niet aan.
- Zou er eigenlijk wel een poutrel zitten, daar waar ze indertijd die steunmuur hebben uitgebroken? En is het de moeite om het plafond uit te breken om dat uit te vissen? Misschien moet ik in afwachting mijn luie zetel toch maar een half metertje opschuiven.

Laatste nieuwe cosmetische ingreep:
- Fond de teint, onder invloed van oudere, meer ervaren (lees: meer gerimpelde) vriendinnen. Ik zie geen verschil, maar naar het schijnt is het effect zo subtiel dat het juist goed is als je het niet ziet. Hm, ik twijfel toch nog een beetje.

Recentste bede tot hierboven:
- Laat zoon aub zijn nieuwste uitspraken (‘stop met neuten’, ‘jij bent een zeurzak', ‘niet zagen’ en allerlei variaties op het kaka-thema) niet de eerste dagen van het schooljaar op de juffen loslaten. Of tenminste pas na het oudercontact. Please.

Bedenking van de dag:
- Heel de dag nagedacht over de volgende uitspraak: 'sinds de scheiding ben ik een alleenstaande ouder, en is mijn ex weer vrijgezel'. Hm - alweer. Mijn uiteindelijke conclusie: hij mag het hebben.

Opsteker van de dag:
- Ik heb een bakker ontdekt waar een klein brood maar 90 cent kost. 90 cent! Da's 36 frank! Hopelijk is het ook nog te eten.

Tennis en teken

2007-08-28T20:29:00.001+02:00

Dit weekend speelden zoon en ik tennis in de tuin. Dat leidde tot de volgende conversatie:

Zoon: Mama, wij spelen tennis hé.
Ik: Ja jongen, tennis.
Zoon: Ik heb de groene tennie, hé.
Ik: De wat?
Zoon: Ik heb toch de groene tennie?
Ik: Euh … ja zeker?
Zoon: En jij hebt de oranje tennie!

Hebdem? Een groen racket en een oranje racket: één tennie, twee tennis.

Sinds kort snap ik trouwens ook waarom hij altijd over boeken begint als we naar de apotheek gaan. Of speelgoed, want behalve naar de bibliotheek en de apotheek gaan we ook nog naar de speelotheek. Die duts moet af en toe toch denken dat ik een beetje dom ben.

Aquaria

2007-08-25T10:14:00.000+02:00

Gisterenmorgen moest ik onder de scanner. Niks ergs, gewoon mijn pols die eens van de binnenkant moest bekeken worden, maar wel een vreemde ervaring. Ik dus op mijn buik, half in die tunnel, met mijn arm in een soort hitlergroet boven mijn hoofd gestrekt. Het gepiep en gerommel van dat spel deed mij heel erg aan de geheimzinnige crypte van Lost denken. Maar dat was het minst van mijn zorgen. Want als je halverwege in die tunnel ligt, lig je met je kont er net uit. En daar staat dan twee man van achter een raam een kwartier op te kijken. Probeer maar eens ontspannen stil te blijven liggen.

Nadien zijn we naar Blankenberge gereden om in het Sea Life Centre naar de vissen te gaan kijken. Net als die twee kerels eerder op de dag naar mijn kont eigenlijk. Zoon vond natuurlijk het piratenschip-speeltuig het interessantste, al heeft hij ook braaf naar vissen, zeehonden, otters en pinguins gekeken. Terwijl hij piraat speelde, had ik een griezelige ontmoeting met een rog. Rare beesten zeg. Opeens kwam zo’n vreemde platvis recht op mij af gezwommen om zich vervolgens cobra-gewijs op te richten en wiegend voor mij te komen hangen. Echt waar. Precies of hij wilde mij iets vertellen. Ik heb toch maar een flinke stap achteruit gezet, want een enorme dierenvriend ben ik nu eenmaal niet.

Ik wil er trouwens ook even op wijzen dat ik in de afgelopen premenstruele periode niemand naar zijn strot gevlogen ben. Ferm, al zeg ik het zelf.

Hopsa plopsa

2007-08-17T21:19:00.000+02:00

Vandaag zijn we naar Plopsaland geweest. Het was een hele fijne dag. Zoon heeft zijn grote idool de hand geschud: Bumba. Da’s ongeveer het equivalent van een ontmoeting tussen mij en Z.H. Bono. De gelukzak (mijn zoon dus).

Verder geen blijvende letsels, behalve een dikke lip (ik) en een verstuikte nek (ook ik). En de deuntjes die momenteel in mijn hoofd weerklinken, je wilt het niet weten. Ik was trouwens heimelijk blij dat zoon tijdens de show geen enkel liedje van Samson&Kwast kon meezingen. Klinkt snobistisch, ik weet het. Maar voor de rest hebben we genoten, gelachen en gedold. En we gaan zeker nog eens terug.

Met dank aan Virginia trouwens!

Olland

2007-08-16T21:13:00.000+02:00

Vandaag ben ik de grens overgestoken om boodschappen te doen. Ik vind het altijd fantastisch om naar de supermarkt te gaan in Nederland. Ik heb vanavond dan ook heerlijke nasi gemaakt, met fantastisch lekkere saté. Ter plaatse had ik al een tostini gegeten, en bij thuiskomst een huzarenslaatje. En nu zit ik te genieten van mijn Mona-toetje. Maken ook deel uit van de buit: coleslaw, Slankie pittig, extra pittig en komijn, Opkikkers (maar 4 calorieën!), Japanse zoutjesmix, Dubbelvla, DubbelFriss, en morgen als we op uitstap gaan nemen we vloerkadetten en tarwebroodjes met boterhamworst en Schuddebuikjes mee. Ik word momenteel gewoon goedgezind van al die vrolijkheid in kasten en koelkast. Geweldig toch?

Werchter 2004

2007-08-15T21:46:00.000+02:00

Vanmorgen hoorde ik op de radio dat Lamb gesplit is. Drie jaar geleden al, tot mijn stomme verbazing. En vanmiddag speelden ze op diezelfde zender mijn favoriete Lamb-nummer. Een teken?

Ik heb in elk geval een geweldige herinnering aan Lamb, tijdens hun optreden op Werchter in 2004, kort voor de split dus. Omdat Pixies dat jaar naar Werchter kwamen, en dat geleden was van 1991, en ik toen wegens ‘maar’ zestien nog niet naar Werchter mocht, had ik een paar vriendinnen opgetrommeld om de Werchterse wei nog eens op te zoeken. Want de Pixies waren gesplit voor ik 18 was, zodat dit een onverhoopte kans was om ze toch één keer in mijn leven aan het werk te zien. En toen bleek Lamb ook te komen. Lamb, auteurs van een van de mooiste liefdesliedjes die ik ken: Gabriel. Het ging echt recht naar mijn hart, daar op die wei.

Dat nummer brengt mij elke keer weer back-to-the-future-gewijs terug naar de tijd toen ik zwanger was van zoon. Zelfs in de kraamkliniek heb ik het gespeeld, met dat bundeltje baby in mijn armen.

i can fly
but I want his wings
i can shine
even in the darkness
but I crave the light that he brings
revel in the songs that he sings
my angel gabriel

i can love
but I need his heart
i am strong even on my own
but from him I never want to part
he's been there since the very start
my angel gabriel

Alleen kan ik ook vele mooie en fijne dingen, maar met jou erbij is het allemaal mooier, intenser, sterker. Zo begrijp ik dat nummer in elk geval, en eigenlijk ook de liefde.

Ik snus, zij snust, wij snussen

2007-08-09T20:46:00.000+02:00

Hoe lang blog ik nu al? Een maand of drie, en ik heb het nog niet over snus gehad. Wie ooit in Zweden is geweest, kent het wel, de tabak die de helft van de jongelui onder de bovenlip heeft zitten. Naar het schijnt liggen de goten er vol uitgespeekte snus. Anyway, hoe het eruit ziet, hoe je het consumeert en hoe de eerste keer voelt, legt deze lieve dame bijzonder aanschouwelijk uit. Waarvoor dank. Ik vind het in elk geval een prima alternatief voor sigaretten (beter in elk geval dan zakken chips en latten chocolade). Maar denk niet dat je ermee van je nicotineverslaving afgeraakt. Je houdt ze hoogstens onder controle.

Bestellen en bekijken kan trouwens via The Northener, die op een dag of drie, vier je bestelling netjes in je brievenbus doet vallen. Zelf heb ik trouwens een voorkeur voor de white portion snus van General, 'with a character of lemon'.

Lummeldag

2007-08-04T21:32:00.000+02:00

Wat heb ik mijn blog verwaarloosd. Maar ik heb hard gewerkt, de afgelopen tijd. Nog 1 weekje werken, en dan eindelijk vakantie. Als die de vorm kan aannemen van vandaag, dan wordt het fantastisch. Vandaag hebben we met zijn tweetjes heel de dag gelummeld. Wel boodschappen gedaan, eten gemaakt en een was gedraaid, maar voor de rest, niks. Of toch: het nieuwe speelgoed uitgeprobeerd. Ik wou al lang een Aquaplay-waterbaan voor zoon kopen, en dat is dus gebeurd. Geweldig speelgoed is dat! En het maakt geen lawaai! Ik heb heel de dag stroming gecreeërd, sluizen open en dicht gezet en drenkelingen gered. Tussendoor - pang pang pang - waterpistooloorlogen uitgevochten, drie soorten ijsjes uitgeprobeerd, wijn gedronken en zowaar een boek gelezen. Laat maar komen die vakantie!

Pluk haar

2007-07-23T20:14:00.000+02:00

Vandaag heb ik in mijn auto smakelijk gelachen. Sommige bedrijven zouden toch beter een deftig reclamebureau onder de arm nemen alvorens ze een massa geld spenderen aan een campagne. Deze tekst prijkte op een reclamebord met een glas kriekenbier en wat ronzwevende kersen:

Pluk haar
op het terras

Eerst dacht ik: wie moet ik plukken op mijn terras? En toen: o nee, een pluk haar op mijn terras. Woehaha. Ik krijg persoonlijk niet meteen zin in bier bij die gedachte.

Vuur/vlieg

2007-07-22T12:35:00.000+02:00

Gisteren naar het vuurwerk geweest. Het was heel schoon, waarvoor dank. Maar eigenlijk ben ik echt niet op mijn gemak tijdens vuurwerk. Ik heb schrik. Bij elke knal krimp ik in elkaar, ik kan er niet aan doen. Hoe mooi het ook is, ik ben altijd weer blij als het gedaan is. De gedachte is gisteravond zelfs door mijn hoofd geschoten dat ik volgend jaar het branddeken uit mijn keuken misschien kan meepakken om op te zitten. En dat het nog heel lang gaat duren voor ik zoon meeneem. Wellicht pak ik dan de eerste jaren ook een tweeliterfles water mee, en mijn tube flammazine.

Op weg naar het vuurwerk heb ik trouwens al fietsend een vlieg (of toch een klein insect) geaspireerd. Door mijn neus. Snuiten hielp niet, hij had zijn weg al verder gezet. Een redelijk onheroïsche dood, vind ik, zelfs voor een vlieg.

Zorgeloze Maand

2007-07-20T09:43:00.000+02:00

Ik kom er een beetje laat mee, want we zijn al ruim over de helft, maar ik wou toch even melden dat ik juli heb uitgeroepen tot Zorgeloze Maand. Dat betekent dat ik deze maand mijn bankrekening niet check (tenzij er niks meer uit de muur komt of zo), niet op de weegschaal ga staan, mijn afbladderende muur negeer, net als mijn uitpuilende strijkmand, en de stofnesten tegen het plafond (of de vloer). Het resultaat is natuurlijk dat ik deze (vrije) week nog geen klop gedaan heb. Wel met een hele hoop fijne mensen op stap geweest, en zoon zijn angst voor springkastelen helpen overwinnen. Bij succes wordt de Zorgeloze Maand trouwens met een maand verlengd.

Man, man, man

2007-07-15T20:43:00.001+02:00

Wat hou ik van de zomer!

Ik flik

2007-07-12T21:50:00.000+02:00

Mijn job is soms toch echt wel leuk (als je graag met de auto rijdt, graag op teksten zwoegt en van nature extreem nieuwsgierig bent aangelegd). Deze week heb ik een superleuke opdracht gehad. Ik kan de details jammer genoeg niet geven, maar laat ons zeggen dat ik een grote politie-actie achter de schermen heb mogen meemaken. Cool jong. Compleet met verdachte personen, geseinde voertuigen, staatsveiligheid en een helikopter (waar ik gelukkig niet in moest – er zijn grenzen). Ik vond het zo interessant, dat ik op slag besloot om bij de politie te gaan. Waar mijn collega’s – eens terug op kantoor – eens heel hartelijk mee hebben gelachen. Het duurde ook niet zo heel lang. Ongeveer tot ik weer eens een flik tegenkwam die het lef had om mij te vertellen wat ik moest doen. Dan krijg ik op slag zin om dat stomme klakske een tik te geven. Een beetje anarchistisch ikke.

Nog efkes

2007-07-10T20:35:00.001+02:00

Alweer niks te melden zeg, het wordt eentonig. Alleen dit:
- Het oranje bed is een succes. Zoon slaapt erin tot 's morgens, en ik kan het bijna niet geloven.
- Ik heb nood aan vakantie, amai, uitgeput is het woord. Niet dat ik ga uitrusten tijdens mijn weekje. Ah neen, want het zijn Gentse Feesten, en wat doen we dan? Feesten tiens. Met vriend en nobele onbekende, uit het oog verloren of dichtbij, met kindertjes en gepensioneerden, met wit en bruin en bleek en blinkend. We gaan lachen, wenen, eten, drinken, lopen door de straten, zitten op de grond, zoeken achter stoelen, sigaretten delen, met pinten door het volk laveren, oeps excuseer, nee da's niet voor u, op onze centen letten, nog een toerke geven, den baas tegenkomen met ketchup op uw smoel, was dat niet ... allee ... dingske, en natuurlijk muziek, en muzikanten, en zweet en theater, veel theater, binnen en buiten, en nat worden als het regent en weer droog worden op weg naar huis. En morgen, morgen herbegint het weer. Ah ja, want 't zijn Gentse Feesten. Nog efkes en het is zover.

Oranje boven

2007-07-05T21:54:00.000+02:00

Niet vet veel te melden vandaag. Alleen dat ik de regen meer dan beu ben. Gisteravond vroeg zoon of ik de regen heb 'weggedaan'. Wel, als ik kon, zou ik niet twijfelen. Verder is het uitkijken naar de Gentse Feesten. Man, man, man, gaat dat deugd doen.

En morgen hebben we een verrassing voor zoon: bompa heeft het saaie witte bed van op zolder gehaald. En aangezien het toch moest geschilderd worden (en bompa zich denk ik verveelt door het schijtweer) heb ik een zonnig kleurtje gekozen: zoon slaapt de komende jaren in een knaloranje bed. 'Onoranje' is namelijk zijn lievelingskleur. Hij gaat het fantastisch vinden, o yeah.

Zelfkennis

2007-07-01T20:29:00.001+02:00

Ik heb gisteren nog maar eens onder mijn voeten gekregen omdat ik te weinig blog. Jongens toch, ik heb een leven hé. Als entry vandaag zet ik hier dan maar een stuk van een gedicht neer (Het liefste wat ik heb van Herman de Coninck), dat van pas kan komen als je nog eens van iets of iemand afscheid moet nemen, en het zeer doet:

Want het is goed om ooit
iets te hebben gehad.
Het is beter dan nooit
iets te hebben gehad.

Heel schoon en heel waar, als je ’t mij vraagt.

Ik heb trouwens gisteravond sigaretten gekocht. Stom, stom, stom, na meer dan vier maanden. Ik heb er één van gerookt, ook gisteravond. Het goede nieuws is dat ik er vandaag geen zin in heb. Ik bewaar ze voor tijdens de Gentse Feesten. Jaja, zelfkennis hé.

Afkickplannen

2007-06-28T20:15:00.000+02:00

Morgen is voor zoon de laatste schooldag. Negen weken vakantie, hij ziet het al helemaal zitten (voor zover hij beseft hoe lang negen weken is). Wat hij niet weet, is dat ik plannen heb voor deze zomer. Afkickplannen. Ik heb nu al medelijden met hem, want ik heb zijn afkickprogramma al helemaal uitgekiend. Eerst moet hij afkicken van mijn nachtelijke aanwezigheid. Het was tof, maar na 3,5 jaar wil ik mijn bed weer voor mij alleen. Dus is het grote bed in aantocht, en is de voorbereiding van het grote omkoopschandaal al begonnen. Een prachtige Winnie The Pooh piano: an offer he can’t refuse (hoop ik).

De volgende stap is afkicken van de tut. Zijn boventanden staan intussen zo ver naar boven geduwd dat hij met gemak een ijsje kan oplikken met zijn tanden op elkaar. Niet goed, vond ook de schooldokter. Maar het wordt moeilijk, want zijn tut (klinkt intussen als tsuus, wegens tsong tussen tsanden) is zijn maatje. Hoe meer ik hem intussen probeer wijs te maken dat grote jongens geen tut hebben, hoe liever hij speelt dat hij een babytje is. Hm. En ik ken mezelf, als hij echte tranen weent, dan geef ik toe. Dan stellen we het nog efkes uit, en laten we misschien Sinterklaas het vuile werk opknappen.

Ik heb zonet trouwens de distel van tussen mijn rozen uitgetrokken. Hij had intussen schouderhoogte bereikt, en ik wil liever geen hartaanval van mijn vader op mijn geweten hebben.

Ochtendactiviteit

2007-06-24T13:00:00.001+02:00

Ik heb mezelf verbaasd dit weekend, door buitengewone activiteit te vertonen ’s morgens vroeg. Gisteren, zaterdag, had ik voor tien uur al ontbeten, gebaad, was ik naar de bank geweest en naar maar liefst drie winkels. Voor tien uur ’s ochtends! Ik geef toe dat ik die prestatie heb geleverd zonder zoon, die bij zijn grootouders logeerde. Wat mij in principe de mogelijkheid gaf om uit te slapen, maar dat was buiten mijn getikte biologische klok gerekend die jammer genoeg afgesteld staat op 7 uur. En vandaag heb ik die glansprestatie op zijn minst geëvenaard door – met zoon! – voor tien uur heel de beneden te kuisen. De badkamer en wc zelfs met nat! Had je mij dat verteld in de jaren BC (Before Child, voor wie nooit naar SATC heeft gekeken), ik had u vierkant uitgelachen. En nu graag applaus.

Mysteries, mysteries

2007-06-20T20:47:00.000+02:00

Wat bezielt mensen om om 8.21 uur aan de GB te gaan staan die pas om 9.00 uur opengaat? (En terzijde, wat bezielt mij om te gaan opzoeken om hoe laat die bepaalde GB open gaat?) Maar toch: ze staan daar elke morgen. Nu bedenk ik dat het misschien een pick-up-plaats is van deze of gene soort. Hm, ik ga ze morgen nog eens monsteren. Tenzij de wegenwerken verlegd zijn natuurlijk, want dan passeer ik daar niet meer. Nog iets dat wellicht voor eeuwig een mysterie blijft.

En nog dit: toen ik vanavond bij mijn ouders toekwam, had zoon bloemetjes bij mijn bord gelegd. Dank u, schatteke.

Klootzakboom

2007-06-18T20:29:00.000+02:00

Eén boom was mijn tuintje rijk. Eén schamel boompje. Heel schoon, en Japans, volgens de vorige eigenaar, die hem niet durfde uit te steken omdat hij te fragiel was. Fragiel mijn oren. Tijdens de storm in januari is hij weliswaar gesneuveld onder een omvergewaaide schutting. Jaja, het noodlot. Maar voor de rest blijkt die ene prutsboom nu een wortelstok te hebben die mijn hele tuin heeft veroverd. Zijn nazaten schieten en masse op in mijn gras. Ik heb vanavond zeker honderd van die bastards uitgetrokken. Geen idee wat voor boompje het was, maar ik heb hem alvast omgedoopt tot Japanse Klootzakboom. Als iemand stekjes wil: ze zijn gratis.

En vanmorgen heb ik me bijna in mijn koffie verslikt, bij het lezen van een van de smerigste woorden die ik de laatste tijd ben tegengekomen. In een artikel in De Morgen wordt Hilary Clinton een feminazi genoemd. Het woord wordt volgens Wikipedia in de VS en Canada gebruikt ‘to characterize women whose ideas are believed by others to be vehemently misandrous; i.e.- having an irrational and extreme hatred of men’. Da’s toch te degoutant voor woorden. Ik ben geen feministe, en ook geen fan van Hilary, maar dat predicaat verdienen vrouwen zoals zij niet. Hoeveel generaties echt vrouwenhatende mannen liggen er ondertussen onder de grond? En hebben wij daar dergelijke degoutante woorden voor uitgevonden? Wij zijn gewoon te netjes verdorie.

En verder doe ik elke avond braaf mijn type-oefeningen. Deze zin uit les twee wil ik u niet onthouden: ik lik elk lila ijsje. Grijns. Ik hoop hem nooit nodig te hebben.

Yours truly

Vrijdagavond

2007-06-15T22:25:00.000+02:00

Het is vrijdagavond, kwart na tien, en ik blog. Niet dat er veel te zeggen valt. De opmerkelijkste feiten van de dag:
- Ik ben vanmorgen door de wegenwerken gereden om geen tijd te verliezen. Vijftien meter over het fietspad en tussen de werfwagens door heeft mij een half uur file bespaard. Geen flikken gezien.
- Ik heb voor mijn werk een nieuwe (grote) klant proberen te lokken, mijn gedegen kennis van de energiesector (en wat geslijm) ten toon spreidend. Duimen dat het lukt, al vind ik het geen al te sympathiek bedrijf.
- Ik ben met een hele bende collega’s op babybezoek geweest bij een andere collega, die ergens in the middle of nowhere in het Pajottenland woont. Ook met een gps en twee mannen in de auto kun je nog verkeerd rijden, zo blijkt.
- Ik heb de bevrijdende sms gekregen van vriendin K die exact op haar uitgerekende datum bevallen is van een zoon. Welkom kleine man! (Ik ben jaloers)
- Ik heb mijn mama gebeld tijdens een gigantische plensbui. En zoon heeft een namiddagje papa gehad. Iedereen content.
- Ik heb het bestaan van mijn blog bekendgemaakt. Welkom wereld!

Extra few feet, en tien vingers

2007-06-12T20:13:00.000+02:00

Het was een vreemde dag vandaag. Het begon al ’s morgens vroeg. Ik heb namelijk de was staan ophangen in de regen. De ochtend is niet mijn helderste moment van de dag, en ik vond het inderdaad wat nevelig, maar de was had gedraaid, het rek binnen hing vol, en Frank had gvd mooi weer voorspeld. Pas toen ik in de auto echt wel mijn ruitenwissers nodig had, begon er iets te dagen. Mijn kuiszieke buurvrouw weet nu wel zeker dat ik verloren ben voor het huisvrouwendom.

Maar so be it, want we hadden geen tijd. Het was een belangrijke dag: zoon ging voor het eerst op schoolreis. Dat zijn van die dagen waarop de dingen mij plots glashelder voor de geest komen. Ik heb een kind. Een echt kind. Een kind dat op schoolreis gaat vandaag. Op schoolreis! Zoals ik nog deed vorig jaar, zo lijkt het wel. Nu, het groene sjaaltje dat hij aan moest, bracht op slag redelijk muffe herinneringen aan CM-kampen boven, zodat ik op slag blij was dat niet ik, maar hij op schoolreis ging.

De volgende vreemde gebeurtenis was de komst van de ergonoom naar het werk. Het werk als in 'mijn werk', niet iets opus-dei-achtigs. De ergonoom dus, op mijn vraag, aangezien mijn polsen mijn getokkel op de computer niet meer blijken aan te kunnen. De man vees mijn stoel half uit elkaar, sloopte vervolgens mijn bureau om alles perfect ergonomisch en aangepast aan mijn lichaamsmaten weer in en op elkaar te zetten, en zei vervolgens: ‘En de volgende stap is leren typen.’ Pardon? Ja hoor, uw bleke blogsters dactylostijl blijkt desastreus voor pezen en gewrichten. Leren typen dus. Met tien vingers in plaats van met 2.5. U zult er ongetwijfeld nog van horen.

En het was nog niet gedaan. Hoe het gebeurd is, weet ik niet, maar een virtuele vriendin heeft mij op een haar na een blind date aangesmeerd. Met een 35-jarige germanist uit Gent met een zoon van 5. Een mannelijke versie van mijzelf dus eigenlijk. Ik heb er de hele namiddag mijn hoofd over gebroken, maar ik ga het denk ik niet doen. Om het met de Cowboy Junkies te zeggen: I kinda like this extra few feet in my bed. Voorlopig toch.

En zonet belde er nog iemand, in verband met de 'mongolian barbecue'. Alweer: pardon? Verkeerd verbonden, zei hij. Vreemde dag, echt waar.

O ja, voor die mensen die altijd willen weten hoe het eindigt: de was was droog, zoon is doodmoe in de zetel in slaap gevallen, en ik heb een typecursus gekocht.

Vloerparanoia

2007-06-06T21:35:00.000+02:00

Ok. Ik zal het wereldwijdewildewonderweb maar meteen ook laten meegenieten van mijn af en toe ferm paranoïde dwanggedachten. Ik heb namelijk het gevoel dat mijn vloer omhoog komt. Jaha, je hoort het goed: mijn vloer.

Ik (toen nog we eigenlijk) heb namelijk twee jaar geleden een huis gekocht. En zoals de meeste kopers van tweedehands huizen ontdekte ik nadien dat er toch een en ander aan mankeerde. Een lekkend dak bijvoorbeeld, maar ook vocht in de muren. Op oudejaarsavond om 16 uur, net toen ik aan mijn tiramisu wou beginnen – mijn jaarlijkse bijdrage tot het feestmaal - bleek er opeens een afvoerprobleem. Godver-de-godver-de-godver. Het toepasselijke einde van een klotejaar, dat wel, maar ik zat er wel mee: een wc die niet doorliep, overlopende putjes, en natuurlijk een razend draaiend brein (o nee, help, fuck, fuck fuck, waarschijnlijk zijn die buizen gesprongen, of lekt mijn septische put, en waarschijnlijk is het dat dat in mijn muren trekt, en o help, ze gaan heel de vloer moeten openbreken en dan ben ik failliet, en krijg ik een zenuwinzinking en gaat mijn zoon mij nog voor zijn achttiende pudding moeten voeren met een lepelke)

Zo ver kwam het niet. Het probleem was binnen de tien minuten geklaard, door de met bevende stem opgetrommelde gespecialiseerde firma. U kent het soort wel, je bent blij als ze er zijn en zij zijn blij als ze weer weg zijn met uw halve eindejaarspremie op zak. Maar kom: het buizenprobleem was opgelost.

Dat was echter buiten mijn paranoïde zelf gerekend. Sindsdien vertrouw ik mijn vloer, en vooral dan wat eronder zit, niet meer. Het idee heeft zich in mijn brein genesteld dat er iets aan de hand is met mijn buizenstelsel. Elke ietwat niet helemaal goed liggende vloertegel – en zo zijn er opeens verdacht veel - heb ik al van dichtbij bekeken. Lag die tegel gisteren ook al lichtjes omhoog aan die ene kant? Waarom sleept die deur opeens zo? En zie ik daar geen kleine barst in het voegsel? Ik draag nu zelfs slippers met dikke zolen om de niveauverschillen niet meer te voelen.

Een vloer kan toch niet zomaar omhoog komen, hé?

Of toch?

Aaaaaaargh

De hele van de wereld

2007-06-04T21:26:00.000+02:00

Zoon ontdekt tegenwoordig de superlatieven. ‘Wat vind jij het liefste-lekker?’ is de standaardvraag bij al het lekkers in zijn berenboek.

Zei hij gisteren, na een heerlijk middagje in het park:
‘Mama, jij bent mijn beste vriendin. De heeeeeele van de wereld.’
Kom hier dat ik u doodknuffel. Ik vind jou het liefste-lief.

Stand van zaken I

2007-06-04T21:15:00.000+02:00

Ik heb er lang over moeten denken. Want zo’n eerst entry zet toch wel de toon. Ik denk dat ik het best een simpele stand van zaken geef. Het klinkt erg Allison Pearson-achtig, i know, maar kan ik eraan doen dat ze er kloef op zat?

Bij deze. Ik heb spinnenwebben aan mijn plafond, in mijn zoon zijn haar hangen permanent etensresten, mijn ex zijn miserie blijft hier maar toekomen, er staan distels tussen mijn rozen, het haar op mijn benen staat nog net niet even hoog als mijn gras en mijne stapel strijk, ik heb geen afwasmachienblokskes meer in huis, ik moet nog voor half mijn familie verjaardagskadoos kopen, nog zeker bij drie baby's op babybezoek, naar de gyne, de tandarts en de vlekkendokter, een marketingplan schrijven (woehaha), een brochure schrijven over milieuvriendelijke auto's (gene zever) en morgen is er weer een nieuwe dag vol heerlijke verrassingen en nieuwe uitdagingen. En dan is het nog maar dinsdag. Ik heb geen blog nodig, maar personeel.