Mickey smetvrees

Dat deze bleke flauwe polsen heeft, wist u misschien al. De heren doktoors hebben er eindelijk iets op gevonden. Nadat vastgesteld werd dat ik in mijn handen nog evenveel kracht heb als een vrouw van 65 jaar (ouch) mocht ik aan een revalidatieprogramma beginnen. Het hele gedoe vindt plaats in een universitair ziekenhuis, een plek waar je toch de allernieuwste technieken verwacht, nee? Dat dacht ik ook. Tot ik mij aanmeldde voor de eerste sessie.

Nu zijn er mensen die menen dat ik aan smetvrees lijd. Omdat ik mijn zoon niet met gevonden pluimen laat spelen bijvoorbeeld. Of omdat ik deuren van publieke wc's altijd open met mijn ellebogen. Stel u dan ook mijn horror voor toen bleek dat elke sessie in het ziekenhuis begint met het parafinebad. Picture this: een grote, verwarmde bak hete parafine waarin ik twintig minuten lang om de 20 seconden mijn handen moet onderdompelen, tot ik (hihi, lacht de vrolijke kinesiste) mickey-mouse-handschoentjes aanheb. Na twintig minuten mag je de handschoentjes (grmbl) uitdoen, waarna ze weer wegsmelten in de bak. Ik weet niet hoeveel patiënten er wekelijks die behandeling ondergaan, maar afgaand op de hoeveelheid smurrie, drab en haren die in de bak ronddrijven, zijn het er heel wat. En ik heb jammer genoeg nog niet ontdekt wanneer de parafine ververst wordt. Hoeft het gezegd dat ik na zo'n behandeling de rest van de dag geen honger meer heb? En al zeker geen eten meer wil bereiden met mijn ontheiligde handen? Mijn polsen gaan er misschien (hopelijk) genezen, maar mijn smetvrees al zeker niet. Integendeel.